قدم به قدم رفتن لازمه رسیدن به اهداف بزرگ است

همه ما می دانیم قدم به قدم رفتن لازمه رسیدن به اهداف بزرگ است.

می خواهم باز هم بر این موضع تاکید کنم:

از آن هنگام که برای ایستادن و راه رفتن تلاش را آغاز کردیم تا هنگامی که موزون و زیبا قدم برداشتیم و دویدیم سالها طول کشید.

باید همینگونه نیز در راه رشد معنوی و اخلاقی حرکت کرد.

مثل کودکی نوپا که حرکت را ابتدا با چهار دست و پا رفتن آغاز می کند.

تصمیم به برخاستن و سپس تلاش برای ایستادن.

ایستادن به کمک تکیه گاه، آنگاه تلاش برای راه رفتن.

افتادن ها ولی برخاستن و ناامید نشدن.

و در نهایت رسیدن به بالا ترین قله های پیروزی و موفقیت.

http://yaseen70.ir/wp-content/uploads/2017/02/%D9%85%D8%AA%D9%86-%D8%B1%D9%87%D8%B1%D9%88-300x108.jpg

رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود

رهـــرو آن است که آهستـه و پیـوستـه رود

 

تنها با این حرکت گام به گام است که پیروزی هایی اینچنین والا مقدور است.

از هر کسی که به موفقیتی بزرگ رسیده است بپرسید.

خواهد گفت که موفقیت های بزرگ تنها با صبر و پشتکار مداوم و قدم به قدم و پله به پله به دست می آید.

حال من از موفقیتی سخن می گویم که نهایت مقصد آن رضای خداوند متعال و رسیدن به قرب الهی است.

و همه می دانیم سنگ بزرگ نشانه ی نزدن است!

چنین هدف والایی در ابتدای امر آنقدر والا و دور از دسترس به نظر می رسد که شاید ناامید کننده باشد.

یک کودک دو ساله هنگامی که عزم برخاستن و راه رفتن می کند ابتدا بارها می افتد و برمی خیزد.

آنگاه عزم راه رفتن می کند و قدمهایی سست بر مى دارد.

می افتد و برمی خیزد.

تا کم کم توانایی برداشتن قدمهایی استوار و پیمودن مسیر هایی طولانی تر پیدا می کند.

زمان نیز می گذرد و او توانایی های جسمی و روحی بیشتری برای راه رفتن به دست می آورد.
هر کدام از ما در مسیری که در زندگی انتخاب مى کنیم کودکی نوپاییم.
انسانیتی که باید به آن برسیم یک شبه بدست نمی آید.

برای مثال اگر قصد صداقت کنیم از همین فردا صادقِ کامل نخواهیم بود مگر اینکه افتان و خیزان و ابتدا با قدمهای سست به سوی نهایت صداقت قدم برداریم.

تا اینکه کم کم به گام های استوارتر دست یابیم و قوی تر به پیش برویم.

ابتدا شاید با ترک کردن فقط یک دروغ در روز شروع کنیم و بقیه روز را بلغزیم اما سرانجام در پایان هر روز یک دروغ و در پایان سال 365 دروغ را ترک کرده ایم و اگر این کار را ادامه دهیم در سن پیری ان شا الله در نهایتِ قله صداقتی که استعدادش را داریم،خواهیم بود.

به این شرط که ناامید نشویم و تا رسیدن به نهایت مقصد از امید و توکل و تلاش و مراقبه دست برنداریم.
اگر به چیزی که خوبی اش در قلبمان مقبول است به تدریج عمل کنیم جای امیدواری است که به نهایتِ آن خوبی در سن پیری دست پیدا کنیم.
و اگر بدی چیزی در قلبمان منفور است به تدریج از آن دوری کنیم تا اگر به یکباره ممکن نیست اما با این امید که خداوند متعال در سن موسفیدی ما را از آن بدی و رذیلت خلاص کند.
اگر از خود یا دیگران انتظار داشته باشیم یک شبه تغییر کنیم بیراهه رفته ایم.(اگرچه در نگاهی دیگر قضاوت درباره دیگران و انتظار تغییر از دیگران اساساً معقول نیست،به شرح این موضوع درر تاپیکی دیگرخواهیم پرداخت.)

سنگ بزرگ نشانه ی نزدن است.

من نیز خود کودک نوپای آغازگر این راه هستم.

اما می دانم که با توکل بر خداوند متعال می توان بر این ناتوانی غلبه کرد و تلاش برای برخاستن و به راه افتادن را آغاز کرد.

من قصد دارم به عنوان یک انسان عادی راهی را آغاز کنم و از شما دوست خوبم دعوت کنم با اطلاعاتی که در اینجا جمع آوری می کنم و ارائه می دهم با من قدم به قدم بیایی و از والا بودن این هدف نترسی و ناامید نشوی.

با توکل بر خداوند متعال قدم اول را برمی داریم.

هر روز فقط یک قدم.

قدم به قدم تا رسیدن به اهداف بزرگ.

رسیدن به هدفی به نام فداشدن.فداشدن برای هر آیه از کتاب آسمانی.

این همان مقدمه ای برای آغاز چله شراب جانبازی است.

بسم الله الرحمن الرحیم…خداوندا! با نام تو آغاز می کنیم.ما را به نهایت هدفمان برسان و ما را فدای آیات زیبای قرآن فرما.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.